ฉันเคยมั่นใจว่าฉันเขียนเรื่องสั้นได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยฉันไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ฉันเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง
ฉันไม่มีจินตนาการ
เรื่องสั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย
ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน
ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ
เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น
เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น
เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น
เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น
จินตนาการของฉันมันไม่สนุก
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน
ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก
เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น
ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก
ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก
เรื่องสั้นของฉันไม่มีคุณค่า
เรื่องสั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน
เรื่องสั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย
เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อฝัน
เรื่องสั้นของฉันมันเพ้อเจ้อ
เรื่องสั้นของฉันมันไร้สาระ
เรื่องสั้นของฉันไม่เคยสำเร็จ
เรื่องสั้นของฉันมันห่วยแตก
ฉันเกลียดเรื่องสั้นของฉันเอง
ฉันเกลียดตัวฉันเอง