[ฮิริวเมต้า]
ผู้เขียน: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์
เกิดการระเบิดไปทั่วทุกมหาสมุทร ทะเลทุกทะเลเกิดระเบิดขึ้นหลายครั้งนับร้อย แล้วก็มีหมอกหนาคลุมไปทั่วบริเวณทะเลและมหาสมุทร
กลุ่มอำนาจทุกกลุ่มเลิกทำสงครามกันเองแล้วเป็นพันธมิตรกันชั่วคราว แล้วส่งหน่วยรบทั้งหมดไปทำการสืบสวนเรื่องราวทั้งหมด
เอ็นเตอร์ไพรส์ออกเดินทางบนพื้นผิวทะเล แล้วหมอกก็กลืนเธอเข้าไป เธอรีบติดต่อคนอื่นๆ แต่เครื่องมือสื่อสารของเธอใช้การไม่ได้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว ทันใดนั้นเธอก็เห็นเงามืดหลายร่างในกลุ่มหมอก "นั่นใครน่ะ!?" เอ็นเตอร์ไพรส์ถามแต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับเธอเลย
แล้วเอ็นเตอร์ไพรส์ก็เห็นเจ้าของร่างเงาชัดเจน นั่นคือ อาร์ค-รอยัล สาวผมสั้นสีดำขลับ ตาสีฟ้า ผมนั้นปิดตาไว้ข้างหนึ่ง ใส่เสื้อแขนยาวสีขาวสีแดงสีน้ำเงินแบบน้ำทะเลมีขอบทอง กระโปรงสั้นสีดำ ใส่ผ้าคลุมยาวสีน้ำทะเลตั้งแต่เอวถึงน่อง ร้องเท้าบูทยาวสีดำ ถุงมือสีขาว ทาคาโอะ สาวผมยาวสีดำมัดผมเป็นหางม้าที่ด้านหลังผูกโบว์สีขาว ตาสีเหลืองปนสีอำพัน ใส่เสื้อสีขาว กระโปรงสั้นสีขาว ถุงน่องยาวสีดำ รองเท้าสีดำ เหน็บดาบซามูไรไว้หนึ่งเล่ม และฮิริว
"มาแล้วเหรอ เอ็นเตอร์ไพรส์? ฉันรออยู่แล้ว เหมือนยังขาดคนอื่นไปอีกนะ ไม่ละ ทุกคนที่ต้องอยู่ที่นี่อยู่กันครบแล้ว" เสียงของอาร์ค-รอยัลดังออกมา
"ทุกคน? มีใครอยู่ที่บ้างน่ะ? เราอยู่ที่ไหน?" เอ็นเตอร์ไพรส์ถาม
"เมื่อถึงเวลา เพื่อนฉัน เมื่อถึงตอนนั้นอาจมีเพื่อนคนอื่นเข้าร่วมกับเรา" อาร์ค-รอยัลตอบเพียงแค่นั้น
"อาร์ค-รอยัล ตอบด้วย! อาร์ค-รอยัล" คราวนี้อาร์ค-รอยัลไม่ตอบคำพูดนี้ของเอ็นเตอร์ไพรส์
เอ็นเตอร์ไพรส์พูดออกไปกี่ครั้ง ก็ไม่มีใครตอบกลับเธอเลย แล้วทั้งอาร์ค-รอยัล ทาคาโอะ ฮิริว ก็หายไปกับอากาศราวกับเป็นภาพหลอน อาร์ค-รอยัลหันหลังให้เอ็นเตอร์ไพรส์เดินเข้าไปในหมอก แล้วก็เลือนหายไปในกลุ่มหมอก
"อะไรกันแน่เนี่ย! อาร์ค-รอยัล! ภาพหลอนหรือไงนะ?" เอ็นเตอร์ไพรส์พึมพำ
เอ็นเตอร์ไพรส์เดินไปตามทิศทางที่ร่างของอาร์ค-รอยัลหายไป
"ตรวจจับอะไรไม่ได้เลย ทุกอย่างที่นี่เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า?"
เสียงของอาร์ค-รอยัลถามขึ้นว่า "ทุกคนอยู่ที่นี่กันหมดแล้วใช่ไหม?" เสียงทาคาโอะขานกลับ "ตอนนี้ เหมือนจะมีคนมาไม่ถึงนะ" เสียงฮิริวพูดแทรกว่า "สงครามครั้งขมขื่นอะไรขนาดนี้" อาร์ค-รอยัลพูดขึ้นมาว่า "ฉันอยากออกไปจากที่นี่เหมือนกัน แต่เราปฏิบัติการร่วมกันไม่ได้ในตอนนี้ ตอนนี้ การอยู่ด้วยกันควรเป็นอย่างแรก มองโลกในแง่ดีหน่อย ตอนนี้ เอ็นเตอร์ไพรส์ก็อยู่ที่นี่ด้วย เพราะงี้แหละ ยังไงยังไง ทุกอย่างต้องเป็นไปได้แน่" ทาคาโอะตอบกลับว่า "ถ้าทุกอย่างมันง่ายจริงๆล่ะก็นะ คุณเอ็นเตอร์ไพรส์ กะทันหันไปหน่อยนะ แต่ระบุชื่อคุณที" "ฮะ? ชื่อ?" คำพูดทั้งนี้เอ็นเตอร์ไพรส์พูดออกไปด้วยความสงสัยทั้งสิ้น ทาคาโอะก็ตอบกลับว่า "ใช่ เปลวไฟที่ทะลุทะลวงตัดผ่านความมืด ทำให้เห็นทางเดินที่มุ่งสู่ข้างหน้า ถ้าให้ฉันพูดล่ะก็นะ" ฮิริวพูดขึ้นมาว่า "เราจะทำงานกับเจ้าพวกนั้นจริงๆเหรอ สัตว์ประหลาด "ไซเรน" พวกนั้นถูกสร้างมาแทนที่พวกเรา" "อะไรนะ!?"คำอุทานจากความตกใจของเอ็นเตอร์ไพรส์ ทาคาโอะตอบกลับว่า "อยู่แล้ว ดูไปก่อนว่าพวกทำกันยังไง" เอ็นเตอร์ไพรส์ตกใจถามไปว่า "คิดอะไรกันอยู่น่ะ!?" แล้วร่างของอาร์ค-รอยัล ทาคาโอะ ฮิริวก็เลือนหายไป
"ภาพหลอนเหรอ?" นี่คือคำถามที่ไม่มีคำตอบที่เอ็นเตอร์ไพรส์พูดออกมา
เครื่องมือติดต่อสื่อสารของเอ็นเตอร์ไพรส์กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง เสียงจากเครื่องมือสื่อสารก็ดังออกมา
"เรดาร์พบหน่วยรบไม่ทราบฝ่าย ไปยังพิกัดนี้ด้วย" หลังจากเสียงจากเครื่องมือติดต่อสื่อสารแจ้งพิกัดแล้ว เอ็นเตอร์ไพรส์ก็มุ่งหน้าไปยังพิกัดนั้น เมื่อเอ็นเตอร์ไพรส์ไปถึง ก็พบกับร่างที่คุ้นเคยแต่กลับแตกต่างกันออกไป สาวหูกระต่ายผมยาวสีขาวแบบขี้เถ้า ตาสีฟ้า เธอคือฮิริว แต่เธอกลับไม่ได้มัดผมเป็นหางม้า เสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ก็เปลี่ยนไป ราวกับนักรบเถื่อน มีเพียงเสื้อคลุมยาวสีดำและมีรอยไหม้ไฟ เสื้อตัวข้างในเสื้อคลุมก็สั้นและเล็กกว่าตัวเธอมาก กระโปรงสั้นสีขี้เถ้า ถุงน่องสีดำรองเท้าสีดำ เหน็บดาบซามูไรสองเล่มไว้ที่ขาขวา มีดาบซามูไรอีกเล่มที่ขาซ้าย ผิวหนังของฮิริวออกสีขี้เถ้าผิดไปจากปกติ เป็นฮิริวที่ต่างไปจากฮิริวปกติที่เป็นอยู่ ต่างไปจากที่ฮิริวเป็นอยู่ปกติ
"ฮิริว ไม่สิ มีอะไรไม่ใช่" เอ็นเตอร์ไพรส์ที่เจอฮิริวอีกครั้งพูดขึ้น แต่เอ็นเตอร์ไพรส์เห็นว่านี่ไม่ใช่ฮิริวแบบที่ฮิริวปกติเป็นอยู่ เอ็นเตอร์ไพรส์คิดว่ามีอะไรที่คนคนนี้ไม่ใช่ฮิริว แต่เมื่อคิดครบทุกด้านแล้ว ร่างนั้นคือฮิริวไม่ผิดแน่ แต่เหมือนเป็นฮิริวที่ไม่ใช่ฮิริว เป็นฮิริวตัวจริงแน่นอนแต่ไม่ใช่ฮิริวตัวจริงที่เธอรู้จัก
ฮิริวคนนั้นเพียงแค่พูดชื่อ "เอ็นเตอร์ไพรส์?" ขึ้นมาสั้นๆ แล้วฮิริวก็หันหลังให้เอ็นเตอร์ไพรส์แล้ววิ่งจากไป "เดี๋ยวสิ! ฮิริว!" แต่ฮิริวไม่ได้ตอบสนองต่อคำพูดของเอ็นเตอร์ไพรส์
"ถึงพลเรือเอกยาคุกันเน่ พบฮิริวค่ะ" เอ็นเตอร์ไพรส์คิดว่าในสถานการณ์นี้ต้องติดต่อพลเรือเอกยาคุกันเน่จึงบอกเรื่องของฮิริวคนนั้นต่อพลเรือเอกยาคุกันเน่
พลเรือเอกยาคุกันเน่ได้ฟังเอ็นเตอร์ไพรส์บอกว่าเจอฮิริวก็รีบเอาเรือส่วนตัวมุ่งไปหาฮิริว ไปเจอเอ็นเตอร์ไพรส์อยู่ พลเรือเอกยาคุกันเน่ก็ให้เอ็นเตอร์ไพรส์พาไปหาฮิริว พอไปทางข้างหน้าได้หน่อยนึง ก็เจอพายุหมุนสีดำมหึมาเหนือผิวทะเล พายุหมุนนั้นมีปืนใหญ่ประหลาดอยู่ข้างใน ปืนใหญ่ทุกกระบอกในพายุหมุนนั้นก็ยิงไปทั่ว น้ำทะเลระเบิดกระจายไปทั่วพื้นผิวมหาสมุทร ฮิริวคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง
"นายเองเหรอ ผู้การ? คนที่ทำให้เอ็นเตอร์ไพรส์ต้องเจ็บปวด ไม่รู้เลยว่าทำไมเอ็นเตอร์ไพรส์ถึงแคร์นายนัก" ฮิริวคนนั้นพูด พลเรือเอกยาคุกันเน่ได้ยินฮิริวคนนั้นพูดก็ประหลาดใจถามขึ้นว่า "เอ็นเตอร์ไพรส์เหรอ?" ฮิริวคนนั้นกลับชิงตัดบทพูดว่า "ฮิริวแห่งหน่วยรบที่สอง ตอนนี้ยังเป็นนักรบ รู้แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว" พลเรือเอกยาคุกันก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ พลเรือเอกยาคุกันเน่รู้ว่าฮิริวคนนี้เป็นฮิริวตัวจริงแน่แต่เหมือนมาจากโลกคู่ขนานอื่นยังไงยังงั้น "เดี๋ยวสิ พลเรือเอกทำฉันเจ็บปวดเหรอ? พลเรือเอกรักเธอไม่ใช่เหรอฮิริว?" แต่ฮิริวคนนั้นไม่ตอบกลับคำถามนี้ของเอ็นเตอร์ไพรส์
"เอ็นเตอร์ไพรส์ ต้องให้เธอช่วยสู้ด้วย" ฮิริวคนนั้นพูดขึ้น "ฮะ!? อะ...ได้" เอ็นเตอร์ไพรส์เต็มไปด้วยคำถามเธอจึงไม่ทันเตรียมพร้อมต่อคำพูดของฮิริว แต่แล้วเธอยิงธนูลำแสงสีเหลืองใส่เข้าไปในพายุ ฮิริวชักดาบที่ข้าข้างซ้ายออกมาจากฝัก แล้วตวัดดาบเพียงครั้งเดียวก็มีลำแสงจันทร์เสี้ยวสีแดงอมดำกระจายไปทั่วพื้นผิวทะเลทั้งด้านหน้า ด้านซ้าย และด้านขวา เกิดระเบิดขนาดใหญ่ขึ้น แล้วพายุนั้นก็หายไป
"เอาล่ะ ได้เวลาบอกลาแล้ว" ฮิริวผมสีขี้เถ้าพูดขึ้น
"เดี๋ยวสิ เธอจะไปที่ไหนเหรอฮิริว" พลเรือเอกยาคุกันเน่ถาม
"ถ้าจะตามล่ะก็ อย่า อย่าทำให้ผมเป็นภัยคุกคามต่อนายเหมือนที่ผมเป็นภัยคุกคามต่อพายุหมุนประหลาดเมื่อกี้เลย.... โทษที นายทำให้ความทรงจำที่ฉันไม่ได้รู้สึกมานานมากแล้วผุดออกมา ผมหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก ไม่รู้นะว่าในสถานการณ์ไหน เราอาจจะอยู่ด้วยกันแบบใจสัมผัสใจ ไม่ก็ต่อยกันในฐานะศัตรู" ฮิริวผมสีขี้เถ้าตอบกลับไปเพียงแค่นั้น
ฮิริวคนนั้นพูดต่อไปว่า "อ้อ! จริงสิ! ผู้การ ผมยังไม่ได้บอกอะไรบางอย่างที่ผู้การต้องชอบแน่อีกเหรอเนี่ย ผู้การอยู่กับหน่วยรบด้วยกันอยู่ตลอดเวลาแม้จะเลยวินาทีสุดท้ายไปแล้ว ผมจะมอบสิ่งดีๆให้ผู้การ ผู้การรู้ไหมผมจะให้อะไรคุณ"
ฮิริวผมสีขี้เถ้าคนนั้นเอื้อมมือไปแผ่นหลังของเธอใต้เสื้อคลุม เดินมาหาพลเรือเอกยาคุกันเน่ ฮิริวเอามือสอดเข้าไปที่กระเป๋าเสื้อของยาคุกันเน่แล้วเอามือออก
"เอาล่ะ ได้เวลาไปแล้วผู้การ ไม่ต้องห่วง ฉันจะมาหา ที่จริง ผมรู้วิธีติดต่อคุณ ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน ขอให้เราได้เจอกันอีก" ฮิริวผมสีขี้เถ้าพูดทิ้งท้าย แล้วฮิริวผมสีขี้เถ้าก็เลือนหายไปในหมอกหนา แล้วหมอกทั้งหมดบนพื้นผิวทะเลก็หายไปอย่างกะทันหัน
(ฐานทัพอาณาจักรซากุระ)
"น่าทึ่งมากเลยนะที่นายกับเอ็นเตอร์ไพรส์ออกมาจากภาวะเอกฐานได้"
"ภาวะเอกฐานเหรอ?" พลเรือเอกยาคุกันเน่ตอบสนองต่อคำพูดที่น่าสงสัยของพลเรือเอกยามาโมโตะทันที
"ใช่ ภาวะเอกฐาน" พลเรือเอกยามาโมโตะตอบ
"แล้วภาวะเอกฐานคืออะไร?" พลเรือเอกยาคุกันเน่ถาม
"พื้นที่ที่ไม่อยู่ในจักรวาลและอวกาศและไม่อยู่ในกาลเวลาใดๆ น่าทึ่งมากเลยนะที่นายกับเอ็นเตอร์ไพรส์รอดออกมาจากภาวะเอกฐานได้ นายเจอฮิริวที่นั่นด้วยเหรอ?" พลเรือเอกยามาโมโตะตอบพร้อมถามพลเรือเอกยาคุกันเน่เรื่องฮิริว
"ใช่" พลเรือเอกยาคุกันเน่ตอบ
"ฮิริวไม่เหมือนเดิมใช่ไหม?" พลเรือเอกยามาโมโตะถาม
"ใช่" พลเรือเอกยาคุกันเน่ตอบ
"ฮิริวคนนั้นแหละที่สร้างภาวะเอกฐานขึ้น" พลเรือเอกยามาโมโตะพูด
พลเรือเอกยาคุกันเน่ก็ตกใจถามขึ้นไปว่า "อะไรนะ?"
พลเรือเอกยามาโมโตะพูดว่า "สหภาพอินทรีส่งข้อมูลมาให้เรา มีสัตว์ประหลาดทะเลชื่อ "ไซเรน" ออกอาละวาดไปทั่วทะเล แต่พวกมันถูกกำจัดในพื้นที่ที่ใกล้เคียงกับภาวะเอกฐาน ฮิริวคนนั้นที่นายเจอ เป็นไปได้มากเลยล่ะว่า เป็นฮิริวจากโลกคู่ขนานอื่น หรือไม่ก็เป็นฮิริวในโลกนี้ โลกของเรานี่แหละแต่เป็นฮิริวที่มาจากอนาคต"
[จบ]
