ผมชื่อว่าจอห์นนี่เกิดเมื่อสิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้าอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านสาไรซอยเก้าท่าช้างนครหลวงพระนครศรีอยุธยาผมชอบอุลตร้าแมนกับก็อตซิลล่าแต่เพราะงี้เพื่อนผมแกล้งผมเรื่องพวกนี้แหละพวกผู้หญิงก็ด้วยพอขึ้นม.ต้นผมได้พบกับสาวญี่ปุ่นผมเปียสองข้างดวงตาสีม่วงเธอชอบอุลตร้าแมนเหมือนกับผม ผมรักเธอ เธออยู่ด้วยกันทุกวันทำอะไรด้วยกัน(อย่าคิดลึก)ทุกวันผมหวังว่าผมจะสมหวังกับเธอแต่เธอก็มีทานิกาวะคุงหนุ่มญี่ปุ่นผมสีน้ำตาลตาสีน้ำตาลที่ตามมารุยามะซังมาจากที่ญี่ปุ่นมาคุยกันอยู่แล้วถึงแม้ว่าผมจะอยู่กับมารุยามะซังตลอดเวลามากกว่าทานิกาวะคุงก็เถอะตอนนี้ผมจบปริญญาตรีแล้วผมหวังว่าผมจะยังคงมีโอกาสสมหวังกับมารุยามะซังแต่ตอนที่ผมไปเยี่ยมมารุยามะซังที่บ้านผมเห็นทั้งมารุยามะซังกับทานิกาวะคุงตกลงเป็นแฟนกันพวกเขาใส่แหวนหมั้นให้กันด้วยผมล้มเลิกความตั้งใจที่จะไปหาเธอในวันนั้นวันเกิดมารุยามะซังผมส่งของขวัญให้เธอไปทางไปรษณีย์ของขวัญเป็นสมุดเล่มใหญ่พอๆกับหนังสือที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกเพราะผมทำสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเองหนึ่งปีต่อมารุยามะซังแต่งงานและมีลูกกับทานิกาวะคุงผมไม่ได้ไปงานแต่งของมารุยามะซังแค่ส่งสมุดไปอีกเล่มเป็นของขวัญให้มารุยามะซังเท่านั้นเมื่อถึงวันเกิดมารุยามะซังผมส่งของขวัญวันเกิดไปให้มารุยามะซังเป็นอัลบั้มรูปของผมกับมารุยามะซังตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาและไดอารี่ของผมเองที่จดช่วงเวลาที่ผมกับมารุยามะซังอยู่ด้วยกันเพราะอยากให้มารุยามะซังรู้ว่านี่เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากผมหน้าปกของทั้งไดอารี่และอัลบั้มเลยเขียนไว้ว่า"lastdayofjohnny"กับจดหมายที่เขียนเอาไว้ว่า"มารุยามะคือของขวัญชิ้นสุดท้ายในชีวิตของผมขอบคุณที่มาทำให้ผมรักขอบคุณที่มาเป็นดวงอาทิตย์ให้โลกที่ไร้ดวงอาทิตย์ของผม หลังจากนี้ผมจะไม่ได้เจอมารุยามะซังอีกเลยลาก่อน ผมช้าเกินไปเองแหละ"และหลังจากนี้ผมไม่ต้องการอะไรอื่นอีกไม่ว่าใครจะให้อะไรผมไม่รับผมไม่เอาผมไม่ต้องการมารุยามะซังเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายในชีวิตของผมและมารุยามะซังจะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายในชีวิตผมตลอดไปผมช้าเกินไปเองแหละหอยทากคงจะแซงชินคันเซ็นสุดท้ายแล้วหอยทากก็ต้องโดนนกกินอยู่ดี