[บาปมหันต์ (แก้ไข)]

ผู้เขียน: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

(ชีวิตคือความตาย 

การที่เราได้เกิดมาคือการฆ่าตัวตาย

การไม่ได้เกิดมาประเสริฐกว่าการได้เกิดมา

การเกิดมาคือบาปมหันต์

ประโยคที่ว่า "ความสำเร็จเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง กว่าจะมาถึงวันนี้มันเป็นส่วนใต้ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครเห็นหรือไม่รู้ว่ามีใครอยู่" ประโยคนี้จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

เพราะเดี๋ยวภูเขาน้ำแข็งก็ละลายหมดทั้งโลกแล้ว

ความสำเร็จไม่มีอยู่จริง มีแต่ความล้มเหลวเท่านั้น

ความสุขไม่มีอยู่จริง มีแต่ความทุกข์เท่านั้น

ความสบายไม่มีอยู่จริง

มีแต่ความไม่สบายเท่านั้น

ไม่มีวันประสบความสำเร็จ

ไม่มีวันสบาย

ความหวังไม่มีอยู่จริง มีแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ความรักไม่มีอยู่จริง เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง

ต่อให้Greta Thunberg รณรงค์มากขนาดไหน ธรรมชาติก็ถูกทำลายอยู่ดี

โลกนี้ไม่ใช่ดาวเคราะห์ที่สมควรรักษาไว้

โลกนี้สมควรถูกทำลายทิ้งด้วยซ้ำ

สึนามิถล่มภาคใต้ แผ่นดินไหวทั่วทั้งโลก ภูเขาไฟที่อินโดนีเซียระเบิด หิมะถล่ม โควิด19 ฆ่าสิ่งที่เรารักไปทั้งหมด

ถ้าโลกเป็นคน คุณจะปล่อยโลกไป โดยไม่ให้โลกโดนประหารชีวิตหรือ? คุณจะปล่อยให้โลกฆ่าคนที่คุณรักแล้วไม่ได้รับโทษประหาร แบบที่เราเห็นในข่าวในไทยตลอดทศวรรษมานี้หรือ?

ถ้าโลกนี้เป็นคน โลกนี้เป็นฆาตกรโรคจิตเสียด้วยซ้ำ

ถ้าโลกนี้เป็นคน โลกนี้เป็นคนเห็นแก่ตัวเสียด้วยซ้ำ

โลกนี้มีสิทธิ์อะไร? โลกนี้ถึงฆ่าคนอื่นได้?

ไม่ว่าจะเป็นชาวนาชาวสวนที่ยากจน ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีอนาคต หรือต่อให้เป็นนายทุนกดขี่ขูดรีดชาวบ้านตาดำๆ ในสายตาของโลกนี้ ก็เป็นได้แค่เหยื่อฆาตกรรมของโลกนี้เสียด้วยซ้ำ

โลกนี้สมควรถูกประหาร

ถ้าโลกนี้เป็นคน โลกนี้สมควรถูกประหาร

ธรรมชาติเองก็เป็นสิ่งที่ไม่สมควรรักษาไว้ ธรรมชาติเองก็สมควรถูกทำลายด้วยเหมือนกัน

คนเขาลำบาก ธรรมชาติกลับทำให้คนลำบากขึ้น ธรรมชาติ แกเป็นบ้าอะไรเหรอ?

ธรรมชาติ แกชอบทำตัวเหมือนคนบ้า

ธรรมชาติ แกมีสิทธิ์อะไร? ให้โลกนี้มีโรคระบาด? ธรรมชาติ แกมีสิทธิ์อะไร? ให้โลกนี้มีความตาย? ธรรมชาติ แกมีสิทธิ์อะไร? ให้โลกนี้มีแผ่นดินไหวกับสึนามิ ดูที่ญี่ปุ่นสิ คนเขาตายเพราะแกไปตั้งเท่าไหร่? ธรรมชาติ? แกมีสิทธิ์อะไรมาทำให้น้ำเน่าเสียล่ะ?

ธรรมชาติ แกไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น!

โชคชะตาไม่มีจริง โชคดีก็ไม่มีอยู่จริง

ความฝันมันเพ้อเจ้อ ความสำเร็จมันเพ้อเจ้อ การทำในสิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ สิ่งที่ใจรักมันเพ้อเจ้อ ความสุขมันเพ้อเจ้อ

ทั้งหมดนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก

การทำในสิ่งที่ใจรักมันไม่มีวันทำให้มีความสุขได้หรอก!

เนื้อคู่ไม่มีอยู่จริง ความรักมันไม่มีอยู่จริงหรอก รักแท้ไม่มีอยู่จริง ให้ตายเนื้อคู่ก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายความรักมันก็ไม่มีอยู่จริง ให้ตายรักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง

เราเดินทางข้ามเวลาไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะไปอดีต ไม่ว่าจะไปอนาคต มันเป็นไปไม่ได้หรอก การเดินทางข้ามเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอก ดีไม่ดี เวลาอาจไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ ทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อาจผิดหมดทั้งทฤษฎีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ฉันอยากย้อนเวลาขนาดไหน ก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ต่อให้ฉันพยายามย้อนเวลาขนาดไหน มันก็ย้อนเวลาไม่ได้หรอก

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการที่สนุกสนาน

ฉันไม่เชื่อว่าผมมีจินตนาการ

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น

เรื่องสั้นของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุก

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น

จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน

ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เรื่องสั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

เรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เรื่องสั้น

ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเรื่องสั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก

ความโกรธทรงพลังกว่าความรัก

ฉันไม่เชื่อในสันติวิธี ถ้าสันติวิธีแก้ปัญหาได้ทุกอย่างจริง ก็คงไม่มีคดีกราดยิงแม้แต่ในประเทศพัฒนาแล้วอย่างในอเมริกามากมายในโลกนี้หรอก

ข่าวเหมือนกับข่าวกรอง แค่ยื่นผลประโยชน์ให้ที่สำนักข่าวเห็นแก่ตัวต้องการ สำนักข่าวเห็นแก่ตัวก็ปล่อยข่าวปลอมได้แล้ว

มันเป็นไปได้ และมันไม่ได้ยากอะไรเลย

ข่าวก็เหมือนสายลับในสงครามเย็น

ข่าวจริงหรือไม่จริง คนทำข่าวย่อมรู้ดี

ฉันไม่มีจุดแข็ง

ฉันมีแต่เพียงจุดอ่อนเพียงเท่านั้น

ฉันมีแต่เพียงจุดบอดเพียงเท่านั้น

10 กันยายน 1999

สิบกันยายนหนึ่งเก้าเก้าเก้า ผู้หนึ่ง ได้เกิดมา

คิดไว้ ว่าโตมา หาได้ไม่

คิดว่า ยังอยู่ หามิได้

เวลา หมุนวน เป็นวงกลม

สิบกันยา ทวีคูณ

สิบกันยา อันใหม่ ตามมา

และตามมา

ผู้ที่ว่า คือ ความมืด

ทุกคนเห็น รู้จัก

อยู่ใกล้ชิดทุกคน เดินตามทุกผู้ อยู่กับทุกคน

แต่หามีผู้ใดสนใจไม่

ความมืดเป็นสิ่ง มองไม่เห็น หาได้ไม่

แต่ทำให้มองไม่เห็น

กระต่ายน้อยสีขาว ตัวนั้น คิดว่า จะอยู่ถึงปัจจุบันหามิได้

แต่ก่อนมีคน อยู่รอบข้าง

ตอนนี้ คนรอบตัว อันตรธานหาย

ชีวิตดั่งสายฝน

อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก ดั่งสายฝน

วันหนึ่ง อาบัง เอาโรตี ใส่หมูสับ มาให้

ความคิดที่อธิบายไม่ได้ อยู่ในใจ

กระต่ายขาวน้อย ตัวนั้น เกลียดชีวิต

วันเกิดผม

สิบกันยาหน้า อาจเป็นวันตาย

วันที่10 กันยา 1999 เป็นวันที่ฉันเกลียดที่สุด

เกิดมาทำไม? โตมาทำไม? ญี่ปุ่นไม่ได้ไป ไม่ได้เขียนบทหนังอุลตร้าแมน ไม่ได้กำกับอุลตร้าแมน ไม่ได้เป็นสูทแอคเตอร์อุลตร้าแมน ไม่แสดงในอุลตร้าแมน ยิ่งมาเจองานวิจัยที่ว่าคนฉลาดไม่มีทางประสบความสำเร๋จ คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่โชคดีต่างหาก แล้วฉันจะตั้งใจเรียนไปทำอะไร? ฉันจะได้เกรดดีๆไปทำไร? ฉันจะเรียนจบปริญญาไปทำไร ถ้าเราต้องพึ่งดวงขนาดนี้ จะขยันทำงานไปทำไร? เอาเงินไปแทงหวยอย่างเดียวจะดีกว่าไหม? ตอนเด็กฉัรจะเอาแต่อ่านหนังสือ เป็นเนิร์ดหนังสือไปทำไมวะ? แล้วฉันเรียนเก่งเหรอ? ตอนม.3 ม.2อยู่ทับไหนแม่งก็อยู่ทับเดิมนั่นแหละ ถ้าฉันเรียนเก่งจริงทำไมตอนม.3คณิตได้แค่เกรด2เองวะ? นี่ฉันฉลาดแล้วใช่ไหม? ฉลาดเหรอ? เราจะเกิดมาทำไม ถ้าเราต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเป็นแพลงก์ตอนไปวันๆแบบนี ฉันจะทุ่มเทตั้งใจทำสุดความสามารถไปทำไม? ฉันเกลียดโลกใบนี้ แล้วฉันก็เกลียดตัวเองด้วย

ฉันเจอดาราญี่ปุ่นเกิดวันเดือนปีเดียวกันกับฉันด้วยว่ะ เช็กมาในวิกิพีเดียญี่ปุ่น ถ้าไม่ผิดพลาด เขาเป็นนักแสดงตั้งแต่เราอยู่ม.2 ฉันนี่23ปีแล้ว(เดือนหน้า24ละอีกปีก็เบญจเพศแล้วนะ)ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไรต่อ ดวงฉันนี่ซวยยันเรื่องยูกิเลยใช่ไหม(ไอ้ใบที่อยากได้ก็ไม่เคยขึ้น)

จริงๆฉันมีงานที่อยากทำนะ เขียนบทอุลตร้าแมน/ก็อตซิลล่า กำกับ+กำกับเทคนิคพิเศษหนังโทคุซัทสึ แต่ฉันคงเป็นไม่ได้หรอกมั้ง แถมฉันไม่รู้ด้วยทำยังไงถึงจะเป็นได้

เลยวันพรุ่งนี้ไปก็วันเกิดฉันแล้วนี่หว่า 24ปีแล้วเหรอวะ? ไอ้คนที่ทั้งครู(แม้กระทั่งครูศราพร)ทั้งนักเรียนร่วมห้องเดียวกัน(ตั้งแต่ม.1ม.2ม.3)ชมว่าเรียนเก่ง(เรียนเก่งแค่ไหนฉันก็ไม่รู้ เพราะทุกคนบอกแค่ว่าฉันเรียนเก่งเหมือนกันหมด)มันมาถึงจุดๆที่นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้คิดไม่ได้ฝันว่าจะเห็นพวกนายเป็นมนุษย์เงินเดือนส่วนตัวเองติดแหงกอยู่ที่เดิมได้ไงวะ?

ชนิดที่ว่าถ้ามนุษย์ดาวกัตซ์มีจริงฉันน่าจะโดนมันฆ่าตายไปนานละ เพราะฉันติดแหงกอยู่ที่เดิม

24ปีแล้วนะ

เกิดวันเดือนปีเดียวกันแต่เขาได้เป็นดารา ได้แสดงตั้งแต่2013

ส่วนฉันนั่งเล่นplants vs zombiesจนปลดล็อคโหมดsurvival แถมเล่นถึงด่านหลังคาของโหมดsurvivalด้วย

เพื่อไรวะ?

24ปี ตอนนี้กูทำได้แค่เล่นplant vs zombieจนถึงโหมดsurvival

 "ผมไม่อยากเป็นนักเขียน

ผมไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

ผมไม่เชื่อในความฝัน

ผมเกลียดความฝัน

........" .....

"ไม่เป็นยังไงเลย"

"ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"

"ไม่ โลกนี้ให้อะไรบ้างล่ะ? Godzillaภาคใหม่เหรอ?

"ไม่ล่ะ เค้กวันเกิดจะเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำมันก็บูด ไงก็ต้องกินอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? ทุกวันเกิดที่ผ่านมาจำได้หรือเปล่าว่ากินเค้กอะไรไปบ้างน่ะ? ผ่านมาตั้ง23ปี เพิ่งจะมีคนบอกว่าหล่อ ทีตอนอยู่อยว.มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนปลวก มาตอนนี้ จะให้คอยรับข้อเสนอนู่นนี่หรือไล่ตามความฝันไปอีกทำไม?"

"ความฝันมันมีชีวิตหรือไงล่ะ? มันเดินได้เหรอ? มันมีเมตาบอลึซึ่มอะไรนี่หรือเปล่า? เฮโมโกลบินยังไม่มีเลยมั้ง เดินปุ๊บๆ เฮ้ ความฝัน ผมชอบคุณ เรามาแต่งงานกันเถอะ ความฝันบอก 'โทษที ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน' งี้เหรอ? เอาจริงดิ? ความฝันมันมีวันเกิดหรือไงล่ะ? ผมเกิด10 กันยา 1999 ความฝันเกิด10 กันยา 1999ด้วยไหม? 23ปีที่ผ่านมา มีแต่คนบอกหน้าเหมือนปลวก ตอนนี้มีคนมาบอกว่าหล่อ เรียนเก่งอย่างงู้นอย่างงี้ ตอนสอบตั้งแต่ป.1ยันจบปริญญาตรีเนี่ย ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบเลยแม้แต่วิชาเดียว ไม่เคยสอบตก ไม่เคยซ้ำชั้น จบมาได้ก็โคตรจะบุญหัวแล้ว 23ปีที่ผ่านมา ชมก็ไม่ชม ช่วยก็ไม่ช่วย สนใจก็ไม่สนใจ แล้วอยู่ๆก็มาสนใจผมเอาอีตอนนี้ โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันหมดแล้ว!!!!!?????"

"ทำไมล่ะ? ตอนเด็กถามมาได้ว่าฝันอยากเป็นอะไร แต่พอโตมาก็ไม่มีใครทำความฝันให้มันเป็นจริงซักคน ทำไมผมต้องตอบรับทุกคนในวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้วด้วย?"

"เพราะมันไม่มีใครช่วยใครไง ความฝันอะไรนั่นมันไม่มีวันเป็นจริงหรอก ไม่มีใครรับอะไรจากคนนอก ส่งงานเขียนไปสำนักพิมพ์ไหนก็ไม่รับ มันจะไปอยู่ได้ไงล่ะ อยากเป็นพระเอกอุลตร้าแมนน่ะใช่ แต่เขาไม่รับหรอกน่า 23ปีแล้ว เสียเวลามาตั้ง23ปีแล้ว 10กันยา อีก2เดือนข้างหน้าก็24ปีแล้ว การ์ตูนเรื่องแรกที่เขียน เขียนตั้งแต่ตอนป.5 แถมยังเขียนไม่จบด้วย ไม่เอาแล้ว ไม่เอา เพราะงี้ไง เลยปฏิเสธโอกาสทั้งหมดที่เข้ามาในชีวิต ปฏิเสธงานที่มีคนเสนอเข้ามาทั้งหมด ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด ต่อให้มีแมวมองมาพาไปเป็นดาราก็เอา ที่เป็นคู่หูให้วัตสันนี่เพื่อให้มีเงินหรอก จะทำอะไรขอทำเอง ไม่ขอให้ใครพาไปที่ไหนหรือช่วยอะไรทั้งนั้น ขอปฏิเสธทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตทั้งชีวิต

"ไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

ฉันเคยมั่นใจว่าฉันทำได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงผมถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ผมเป็นแค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง

ในบรรดาผลงานทั้งหมดของผม นี่คือผลงานที่แย่ที่สุดแต่เป็นผลงานที่ผมชอบที่สุด

)

ในวงเล็บข้างต้น เป็นข้อความลายมือของเด็กคนหนึ่ง ที่เขียนลงในสมุดส่วนตัวของเขา

ข้อความในวงเล็บข้างต้น รวบรวมมาจากกระดาษที่ขาดออกมาจากสมุดส่วนตัวของเขา จากหลายๆเล่ม (ข้อความทั้งหมดไม่ได้มาจากสมุดเล่มเดียวกัน แต่มาจากสมุดหลายๆเล่มรวมกัน ส่วนสมุดที่เป็นเจ้าของกระดาษเหล่านี้ยังหาไม่พบ อาจสูญหายไปแล้ว)

เท่าที่ผมจำได้ พ่อแม่ของเด็กคนนี้ฆ่าตัวตาย ญาติพี่น้องที่เหลือของเด็กคนนี้ทอดทิ้งเขา ลาจากเขาไป เขาจึงไม่เหลือใครนับแต่นั้น เพื่อนเขาก็ทิ้งเขาด้วย

เด็กคนนี้ เงินติดตัวก็มีแค่แบงก์20บาท

เด็กคนนั้นเป็นเด็กเรียนเก่ง คะแนนสอบระดับท็อปของห้อง

แต่เขากลับเอาตัวรอดในชีวิตนอกโรงเรียนไม่ได้เลย

เขาทำงานหลายอย่างมาก เพื่ออยู่

แต่เขากลับแทบไม่มีข้าวกินเลย ชีวิตประจำวันเขากินข้าวมื้อเดียวต่อวันด้วยซ้ำ

แล้วเขาทั้งโดนลูกหลงจากสงครามของพวกเด็กช่าง

ทั้งโดนพวกเด็กแว๊นกับสก๊อยทำร้าย

ทั้งโดนแก๊งวัยรุ่นทำร้าย

บางครั้ง กระสุนปืนเฉี่ยวเขาไป แต่กระสุนไม่ได้โดนตัวเขาจนตาย

หรือโดนขโมยกะโจรเอาของไป ทำร้ายเขาบ้าง เอาปืนไล่ยิงเขาบ้าง (ตอนนั้นเขายังไม่ตาย)

แล้ววันหนึ่ง ตอนที่เขาเดินอยู่บนฟุตปาธ จะไปซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งกิน

เขาก็ถูกมอเตอร์ไซค์ที่ขี่ขึ้นมาบนทางเท้าชนเขาเข้า จนเขาตาย

จบ